Nederlands |  English
Liquid-Motion
  page.php?4
 
Inlognaam:    Wachtwoord:      
Zoeken Liquid-Motion
Aan Boord (Deel 1)
op maandag 09 mei 2005, 15:53 uur
door Krang feat. Hans Hoogland & Bert Jacobs auteurslijst afdrukken van het content onderwerp creëren van een PDF bestand van het content onderwerp
in Artikelen > (Korte) verhalen
reacties: 0
hits: 1177

De R&A club van ons werk heeft dit prachtige verhaal gemaakt. Tijdens de rustige bouwvak werd er omstebeurt een stukje aan het verhaal toegevoegd, waardoor het een origineel en verassend geheel geworden is.

Aan boord, aan boord!! riep hij nog..
Daar stond ik, met mijn koffer op de kade naar zijn majestueuze achterkant te staren.

"Toch wel groot, zo'n zeestomer", dacht ik nog.
Het lood zakte me in de schoenen maar wist mezelf in beweging te zetten.
"Hop, en nou die trap hier op", en ik begon de treden te tellen...

Na 87 stond ik bovenin de vuurtoren.
Ik keek nu van boven naar de boot die ik zojuist miste.
De vuurtorenwachter keek me aan en zei:

"Gisteren zwom hier zo'n grote haai langs,
die kon een man in één keer doorbijten!".
Ik keek hem aan en zag een blinkende traan over z'n wang stromen....

"Ik heb het eens zien gebeuren meneer.. een verschrikkelijk gezicht"
Starend in de verte kon je hem terug in de tijd zien gaan.

Mijn ogen dwaalden langs zijn lichaam naar beneden.
Mij adem stokte in mijn keel.
"Mijn God", riep ik ontstelt uit, "U heeft een houten been !!"

"Ja..",zei de man, "dat komt van die haai!".
Ik keek hem vragend aan, wachtende op het verhaal.
Want dat er een verhaal zou komen was net zo zeker als dat de zon iedere
morgen weer aan de hemel zou verschijnen.

"Het was op een dinsdagavond in juli", sprak de man tenslotte aarzelend.
"Ik was zo geil als een beer en had net een meissie versierd in de stad.
Toen kwam zij met het idee om nog even te gaan wandelen langs het strand.
Ik was 16 en zijn was 28 ....."

"Bij het hoge duingras aangekomen duwde ik haar er fors in.
Ze kreunde van genot. Ik pakte haar weer op en smeet haar nog een keer de bosjes in.
Maar nu knakte er wat en zag ik een stuk hout uit haar buik steken!".

"Ik liet mijn tranen de vrije loop en holde op een drafje naar de rand van de branding.
En daar gebeurde het ..."

"Een grote vin stak uit de groenblauwe golf, afgetekend door een ongesteld rode lucht.
Een akelige rij tanden torpedeerde het water..."

"Die vreselijke rij tanden vergeet ik nooit meer.
Ze glansden tegen de vuurrode avondgloed en hapte een hele school vis in een keer naar binnen.
Ik was zo onder de indruk dat ik achteruit deinsde en in een verdoemde kuil stapte.."

"Dat was tevens mijn redding, want de malende rij tanden flitste vlak langs mijn hoofd.",
zei de wachter met een helse blik in z'n ogen.

"Maar wat ik niet zag was die verschrikkelijke mossel.
Hij hapte zijn schaal dicht en weg was mijn been..
Ik heb hem nooit meer gezien. Mijn been niet en die vermaledijde mossel niet.
Maar ehh.. mis jij je boot jongen?"

Ik keek de vuurtorenwachter aan, nog steeds met een blik van ongeloof in mijn ogen.
"Hallo, aarde aan man!" zei de wachter tegen me.
Ik schrok op, schudde mijn hoofd een paar maal en keek opnieuw naar de wachter.

"Maar", stamelde ik. Nu zag ik pas wat ik eerder al ontdekte in de ogen van de man.
"U lijkt sprekend op mijn ome Erik, die jaren geleden ging varen op de grote zee, en daarna heeft nooit iemand meer van hem gehoord."
"Nee jongen, ik had vroeger wel een broer die Henk heette ..."

"Dat was Henk de Slager, misschien heb je wel eens van hem gehoord.
Hij is allang dood trouwens, dood geslagen, moet je je indenken...
Maar moet je boot nou nog halen, of niet?
Want anders springen we even in mijn kruiser en varen we ernaar toe!”

De wind begon iets aan te wakkeren. De kalme zee begon grotere golven te vertonen.
Ik keek naar het schip dat reeds ver uit de kust te zien was.
De gedachte dat mijn vrouw al aan boord was gegaan vrolijkte me al langzaam op.
“Nee!” zei ik tegen de wachter.

Een enorme knal weergalmde in de suizende wind.
En hoor, daar stootte het schip nog een laatste noodsignaal uit.
De trotse toeter verdween ook onder water en het werd weer stil.
In de verte op de inmiddels wilde zee zag ik nog een topje van de ijsberg en één van de schoorstenen van de zeeschuit.
"Verdomme", dacht ik nog ...

"Het is toch de Titanic niet! Maar dan toch.. ik ben haar kwijt!! HOERA!"
Ik danste met de wachter een rondje op de vuurtoren, van pure blijdschap gaf ik hem een zoen. Ik rende de trap, alle 87 treden, naar beneden

En toen de volgende 50 ook nog, tot ik in de diepe kelders van de vuurtoren stond.
Ik drukte op het lichtknopje en de tl verlichting knipperde langzaam aan, een donkere, ruimte in een schimmig licht badend.
Enkele kruipers gingen op de loop voor de verdrijvers van de schaduwen.

Mijn ogen begonnen rustig aan het donker te wennen.
Plotseling realiseerde ik me dat dat eigenlijk helemaal niet hoefde want ik had toch het licht aangedaan !? Was dit dan een droom?
Waar kwamen al die beesten dan opeens vandaan?
Kan ik in het vervolg beter van de paddestoelen afblijven?
Is de pindakaas goedkoper bij de Albert Heijn of bij de Lidl?
Waarom stelde ik mezelf al deze vragen?
Zou er dan geen eind meer aan komen?
Wat deed ik hier eigenlijk?
Wie ben ik?
De zoute zee slaakte een diepe zilte zucht.

Maar dat was bluf, ik struikelde ondertussen over een oud houten been.
Het ding was helemaal aangevreten door houtworm.
Terwijl ik overeind probeerde te krabbelen viel mijn oog op een stuk stof dat me deed denken aan haremmeisje, je kent dat wel, dat tuleachtige spul.
Ik viste het van de grond en er rolde iets uit, het viel op de grond en pas toen zag ik...

....een aangevreten hart, vol met maden. Het was een redelijk groot hart.
Het zou zo maar van een mens kunnen zijn.
'Wacht even!' gonsde er door mijn hoofd, 'Vuurtoren, houten been, bereid te helpen....zou de vuurtorenwachter dan misschien die bekende......

... illusionist zijn die een paar jaar geleden op TV in een live uitzending zijn assistente in twee-en zaagde ?
Ik kneep even mijn ogen dicht en probeerde zijn gezicht voor de geest te halen. Dezelfde ogen, hetzelfde haar, dezelfde kleding, het zou kunnen.
Juist toen ik me dat realiseerde hoorde ik een gerucht tussen de rommel in de kelder.
Ik zette een stap in de richting waar het geluid vandaan kwam en juist op dat moment ging het licht uit op de Johan Huizingalaan 465 in Amsterdam west.
Puur toeval, dacht ik nog.
Ik trok mijn stropdas recht en schuierde mijn broek af.
Zo, laat de telefoon nu maar gaan rinkelen ....

Het gerommel hield aan en nieuwsgierig tilde ik een oude balk omhoog.
Met een grote klap liet ik hem weer vallen, boven op hetgeen het gerommel had veroorzaakt.
De romp van de in tweeën gezaagde assistente spartelde om onder die zware balk vandaan te komen.
Ik had het angstzweet in mijn bilnaad staan.
Ik tilde de balk van haar af en vroeg of ze niets had gebroken.

Haar ogen, vol ongeloof, staarden me doordringend aan. De illusionist had zijn werk goed gedaan.
Het leek echt alsof ik net op een vuurtoren stond en keek naar de boot die zonk.
En toen ging de telefoon. De assistente belde me op om te zeggen dat ze haar benen als verloren moest beschouwen.
Een schok ging door me heen. Ik dacht:

Wat hoor ik nou toch een menigte lachen en klappen ?
Een stem in mijn achterhoofd werd steeds duidelijker,
Ik kon nu ook woorden onderscheiden; "als ik met mijn vingers knip, ben je weer terug in de zaal en word je rustig aan weer helder, alert en wakker."
Een harde knip verstoorde mijn wanen en ik stond voor een zaal vol mensen.
Mijn broek was nat, en ik had een opblaasbare honkbalknuppel in mijn hand.
Mijn andere hand zat onder het bloed of nee, tomatenketchup!
Rasta keek me lachend in mijn ogen.
Nu wist ik het zeker, ik zou nooit meer met mijn schoonouders naar de schouwburg gaan.

Je moet ingelogd zijn om reacties te kunnen geven op deze site. Log eerst in of meld je aan Klik hier om aan te melden
© Copyright 2004 - 2019 - Liquid-Motion.nl
Opbouwtijd: 0.1324 sec, 0.0753 van dat voor queries. DB queries: 42. Geheugengebruik: 3,912kB