Achter Tha Playah gaat de in Nijmegen geboren en getogen Jim Hermsen schuil. Naast zijn dj werkzaamheden op vele grote feesten is hij ook organisator van de succesvolle S.I.N.A.S. feesten in Doornroosje. Toen hij met zijn track Hit 'em "ontdekt" werd door Neophyte begon het balletje echt te rollen. Op Neophyte Records is nu Tha Playah's eerste album uitgekomen: Greatest Clits, een dubbelaar met zowel zijn oude tracks als nieuwe releases.



De eerste cd bestaat uit Tha Playah's nieuwe releases. De cd opent vrij relaxt met het uiterst melodieuze Bling Bling. Vrij snel daarna worden de speakers al behoorlijk aangesproken. Een absolute klassieker blijft natuurlijk Rotterdam Nightmare met de gruwelijk lekkere break uit A Nightmare on Elm Street (1984) die Miss Djax ook wel eens - in aangepaste versie - gebruikt tijdens haar livesets. Het blijft een ijzersterke productie, mede door de snoeiharde beats na de rustige break. Luisterend naar de tracks op deze cd wordt het al snel duidelijk dat Tha Playah houdt van herkenbare samples en breaks. Dit geeft al zijn platen bij voorbaat al iets herkenbaars.

The Rule of Cool is natuurlijk overbekend en blijft lekker, hoe vaak je deze plaat ook hoort. Noemenswaardig is ook de remix van The Prophecy Unfolds, een plaat die je op ieder hardcore feest wel minstens één keer voorbij hoort komen. Ook hier was Tha Playah weer zeer origineel met zijn break, die rechtstreeks uit de trailer van The Matrixx te zijn geplukt. Fuck the Titties is een track met samples uit Keep them Titties Jumping en Bad Intentions van Dr. Dre. Deze plaat springt er voor mij persoonlijk bovenuit, mede door de superdikke bassen.

Het einde van de eerste cd wordt met flink beukwerk afgesloten. Vernoemenswaardig is weer de originele samplekeuze in de break van The Explained: een monoloog van Skully uit the X-Files.



De tweede cd bestaat uit ouder werk, wat nooit eerder is uitgebracht op cd. In tegenstelling tot de eerste cd gaat Tha Playah op zijn tweede schijfje direct helemaal los met Hit 'em. Met Premonition en Still a Playah wordt wederom alles uit de kast getrokken en draait de subwoofer overuren. Op nr. 6 vinden we Keep them Titties Jumping, het origineel waarop Fuck the Titties is gebaseerd.

Tijdens het beluisteren van het tweede gedeelte van de cd wordt duidelijk dat Tha Playah vroeger vooral voor de samples uit de rap en hiphop scene putte, waardoor er grappige producties ontstaan. Stel je de sample "Bounce, bounce... Come on, bounce!" voor, die gevolgd wordt door een heerlijk harde beat (Tha Bounce)... De tweede cd wordt weer lekker melodieus afgesloten met wat rapsamples in Fuck the Fame.


Conclusie
Zowel voor de beginnende hardcore als de doorgewinterde fanaat is dit album zeker een aanrader. Met een geheel eigen unieke manier van produceren weet Tha Playah bij iedereen wel een gevoelig snaartje te raken, al is het alleen al door de gruwelijke baslijnen. Al met al heeft Tha Playah een compleet verzamelwerk met al zijn oude "clits" en nieuwe releases afgeleverd, waar hij trots op mag zijn!